Zbigniew Namysłowski

Jeden z najbardziej znanych polskich jazzmanów, multiinstrumentalista, kompozytor i aranżer. Naukę gry na fortepianie, a później na wiolonczeli, pobierał w szkołach muzycznych Krakowa i Warszawy. I właśnie wiolonczela i fortepian były pierwszymi instrumentami, z którymi wystartował jako jazzman w zespole „Modern Combo” oraz z własnym zespołem „5 Brothers”; było to w 1957 roku w warszawskim Klubie Studenckim „Hybrydy” i później na Festiwalu Muzyki Jazzowej w Sopocie. Początkowo fascynował go jazz tradycyjny, a puzon był instrumentem, na którym grał w znanych polskich zespołach dixielandowych; był liderem „Modern Dixielanders”. Następnie zafascynował go jazz nowoczesny i rozpoczął karierę saksofonisty. Ma na swoim koncie liczne koncerty na festiwalach i w trasach we wszystkich krajach Europy i w USA (1962, 1978, 1987), w Kanadzie, Indiach, Australii, Nowej Zelandii, Izraelu (1992, 2008), na Kubie i w Meksyku (1986, 1996), w Brazylii (2002), Kuwejcie, Szwecji (na przestrzeni czterdziestu lat po wielokroć), w Austrii (2002) oraz w Republice Południowej Afryki (2003) i w Kenii (2008). Jego dyskografia liczy ponad trzydzieści płyt autorskich, wiele wydanych za granicą. W Anglii Lola (pierwsza polska płyta jazzowa wydana poza granicami kraju), w Szwecji Song Of The Pterodactil ze słynnym Tony’m Williamsem (Miles Davis Quintet), we Włoszech 1,2,3,4…, w Niemczech Jasmin Lady, Live in der Balver Hoehle oraz Nice & Easy, w USA Namyslovski, Air Condition oraz Songs Of Innocence. Płyty Winobranie i Kuyaviak Goes Funky stały się w Polsce przebojami jazzowymi oraz zostały uznane Płytami Wszechczasów w polskim jazzie. Jest kompozytorem wielu utworów inspirowanych folklorem (m.in. Piątawka, Siódmawka, Zabłąkana owiecka, 1,2,3,4..., W to mi graj, Bop-Berek). Do jego najbardziej znanych utworów należą kompozycje Der Schmalz Tango, Jasmin Lady, Double Trouble Blues, Western Ballad, Quiet Afternoon, Sprzedaj mnie wiatrowi. Muzyka Zbigniewa Namysłowskiego to unikalny konglomerat jazzu, folkloru, rocka, muzyki klasycznej oraz własnej inwencji i charakterystycznego brzmienia. Laureat wielu nagród, m.in. „Najlepszy Solista” (puzon) Festiwalu Zespołów Studenckich we Wrocławiu (1957), „Najlepszy Solista” (saksofon altowy) Międzynarodowego Festiwalu Jazzowego w Pradze (1964), „II Polski Muzyk Wszechczasów” (po śp. Krzysztofie Komedzie) „Jazz Forum”, Grand Prix Melomani „Artysta roku” (1997, 2003), II i III „Polska Płyta Wszechczasów” (Winobranie, Kuyaviak Goes Funky), „Fryderyk ‘95” za najlepszą płytę jazzową roku 1995 (Zbigniew Namyslowski Quartet & Zakopane Highlanders Band), Płyta Roku 2003 „Jazz Forum” (Standards), „Fryderyk”, Płyta Roku 2006 (Assymetry), „Fryderyk”, Muzyk Roku 2006, „Złoty Fryderyk” za Całokształt Osiągnięć Artystycznych (2009) oraz Grand Prix Melomani za Całokształt Działalności. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2003).